{dIaRy Of BuTtErFlY}
Lay bydodatki_na_blogi_i_stronki .: Archiwum :.

raczej,chyba...na pewno tak!
czym jest zycie? przeciez tak niewiele brakuje, by je stracic. tak bardzo musimy sie nameczyc,by zyc godnie.
zycie...jest nauka bez poczatku i konca. ale ja nie chce byc jego uczennica! to juz nie jest nawet bunt!to jest krzyk bezsilnosci... brak lez, brak jakichkolwiek wyzszych uczuc, brak glosu... nie moge mowic, nie moge krzyczec!a tak bardzo tego chce,potrzebuje...
jedynie moja dusza zglasza sprzeciw wobec tego co sie dzieje wokol mnie. protestuje. ja tak nie moge dluzej zyc!!!
na Boga! jestem zwykla nastolatka! a w przeciagu kilku dni zawalil mi sie caly swiat na glowe.





zalamana? zdruzgotana? smutna?
nie wiem jak to okreslic... raczej nie potrafie tego pojac, dopuscic do siebie,ze jest tak jak jest,ze stalo sie to co sie stalo.
zadaje sobie jedynie pytanie: dlaczego ona?
a teraz...
dlaczego on?!
moze ktos mi udzieli odpowiedzi na te pytania. i od razu przepisze recepte na bol?
zawsze moglo stac sie cos gorszego,bo przeciez nigdy nie jest tak zle, ze nie moze byc gorzej...ale dla mnie to jest wystarczajaca tragedia,bo tyczy sie bardzo bliskiej mi osoby. osoby,ktora znam od pierwszych godzin mego 17letniego zycia. osoby,ktora mi towarzyszyla przez te wszystkie lata. przyznam,ze nie zawsze moglismy porozumiewac sie na tych samych falach,ale jakos to bylo. raczej wesolo... i do tej pory tak jest. jestem pelna podziwu,ze mimo fizycznego i przede wszystkim psychicznego zmeczenia ON tyle wytrzymal. chcial nas chronic, zawsze o nas myslal...
pozostaly mi tylko, a moze az nadzieja i wiara.





upuscic smutki
wypuscic go...

.: Księga Gości :.

* Dodaj wpis
* Oglšdaj


.:Mooj button:.




.:Wasze buttony:.




.: Linki :.

{linki}